Dag 21. Nice - Zwijndrecht. 32 km. 24 juli

De ochtend in Nice lekker rustig op een bankje gehangen in de schaduw. Het hotel was prima en de avond er voor bij een Italiaan (hoe kan het anders) gegeten. 

Vissoep in brood, heerlijk. 

Het hotel in Nice is een aanrader, net buiten de drukte en airco!

Het vliegveld van Nice was een kilometer of 6 fietsen en daarna verliep het inchecken soepel. Pedalen van de fiets, sturen recht en banden leeg laten lopen en jawel, daar lag onze tandem boven op de bagage op een karretje. Hopelijk niet op een Louis Vuitton koffer want onze ketting was natuurlijk wel vet en fiets. Overigens kan de tandem voor 40 € mee, onvoorstelbaar. 

Daarna stipt op tijd met Transavia naar Rotterdam AirPort. 

Daar stonden de kinderen en Sophie te wachten en even later naar het centrum gefietst en later weer naar Zwijndrecht. In totaal hebben we 1590 km gefietst. 

We hebben er weer van genoten. Het fietsje nog poetsen en de cirkel is weer rond. 

Dank voor het lezen en reageren. Wij vonden het leuk ons verhaal te delen. 

Volgende reis??? Nog geen idee. Volgend jaar geen fiets vakantie denken we maar in 2017?

Geraldine en Leo

Dag 20. Nice. 0 km. 22 juli

Gistermiddag en avond in de razenddrukke stad vertoefd. Was wel erg wennen na allerlei eenzame dorpjes en stadjes. 

Vandaag Vieille Nice bezocht. Een wir war van straatjes met een enorme hoeveelheid restaurants. Tripadvisor komt op 1466 stuks in de stad, maar het moeten er zeker meer zijn. 

Aan de kust de boulevard, zoals het hoort. Veel verkeer, maar het aanzicht van de bebouwing toont zoals Scheveningen er uit zou moeten zien. 

In een park van kilometers lengte is een ruimte zo groot als een voetbalveld waar allerlei water spuit en stoomt. Een feest voor de kinderen en de bijbehorende ouders en grootouders. 

Dan de terugblik. 

De reis. 

Heel voorspoedig gegaan. De Garmin Edge 705 heeft het perfect gedaan. De route die er in stond konden we naadloos volgen. 

Veel klimwerk deze keer. De Ardennen vielen mee. De Ballon d'Alsace was stevig en leuk. De Zwitserse Jura afwisselend en zwaar. 

De Simplonpas was zwaar en 20 km lang, maar wel te doen ook al omdat er door de zondag relatief weinig verkeer was. De afdaling was een hoogtepunt. 

Italië was heuvel op, heuvel af en viel af en toe tegen, wat goed gemaakt werd door de vele schattige dorpjes. 

De kust was af en toe pittig maar met de naderende finish toch goed te doen.

Cadeautjes: de Cipressa, de Poggio en de fietstunnel. 

Heeft u het filmpje al gezien? http://youtu.be/9H1DrLV5YW0

De fiets. 

Ging weer super. Heb zelfs de banden niet opgepompt onderweg. Geen lekke banden, terwijl we toch ook flink onverhard hebben getoerd. De remmen van Hope zijn toppers en de banden, Schwalbe Marathon Mondial ook. 

Trends en andere opvallende zaken. 

Communiceren doe je door met elkaar aan tafel te zitten en dan naar je telefoon te kijken. Zo af en toe kijk je elkaar aan en vertel je wat. 

Italië is een goedkoop vakantieland, zowel qua verblijf als eten. Een goede espresso kost nog steeds 1€. 

Het weer was onvoorstelbaar. Alleen tijdens het diner in Nancy 10 druppels gezien en (bijna) elke dag boven de dertig graden. 

116 jaar, 140 kilo, weinig trainen, een gescheurde knieband en een achillespeesblessure staan toch toe dat je 1550 km kan fietsen door zwaar terrein. Super toch:)

Morgen nog 6 km fietsen naar het vliegveld en dan van Zestienhoven naar huis. Toch nog 28 km bij elkaar.  

Of het gaat lukken leest u morgen. 

Dit is het uitzicht nu. Lekker op het strand.

Afscheid van Nice. 

Hotel: Le Cygne

Weer: 32 graden en zon

Dag 19. San Remo - Nice. 69 km. 21 juni

De finish is gehaald.

 

Vandaag weer een flink zware dag met net voor Nice de Col d'Eze. Weer ruim boven de 600 hoogtemeters.  Daarna vergezichten

 

en de prachtige natuur van de Corniche. 

San Remo was een echte rommelige Italiaanse stad waar we uiteindelijk in een simpel restaurantje eindigden met vis, vis en vis. Daarna een ijsje bij Grom en slapen in de airco. Bij het uitrijden van San Remo fietsten we weer op het fietspad van gisteren. De eerste etappe van de Giro d'Italia is er dit jaar gehouden. Er zit een fietstunnel in de de geschiedenis verteld van Milaan San Remo en op het asfalt staan in roze tweets van mensen over hun herinneringen.  Fantastico. 

We hebben er ook een filmpje van gemaakt. Klik op deze link : http://youtu.be/9H1DrLV5YW0

Nice is groter en meer mondain en dat gaan we vanavond en morgen verder ontdekken. 

Het zware van onze rit heeft vooral in de warmte gezeten. Elke dag ruim boven de 30! graden. Vandaag hebben we het vochtverbruik een beetje bijgehouden en kwamen aan meer dan 3 liter per persoon en dat voor nog geen 70 km. 

Morgen volgen een terugblik en wat nieuws uit Nice. 

Hotel: les Cygnes

Weer: 34 graden. Zon. 

Dag 18. San Bartolomeo al Mare - San Remo. 48 km. 20 juli

Weer een bijzondere dag voor de wielergeschiedenis. 

In het voorjaar, als de renners uit hun winterslaap komen, start het seizoen met de Omloop het Nieuwsblad, waarna een deel van het peloton verder ontwaakt in de Parijs - Nice en de Tirenno Adriatico. Alles als opmaat voor de Primavera, Milaan - San Remo. Zoals de ronde van Lombardije rond het Comomeer de herfst aankondigt, betekent Milaan - San Remo lente. Althans meestal, want het kan ook nog koud en nat zijn en daarnaast vooral ook lang, want 293 kilometer is niet niks, zeker zo vroeg in het seizoen. In de koers zijn er twee scherprechters die als klassieker gekenmerkt kunnen worden. De Amstel Goldrace kent de Cauberg, LBL la Redoute, de ronde van Vlaanderen de Kwaremont, want de muur van Gerardsbergen is niet meer, en de Waalse Pijl de muur van Hoei, nee Milaan San Remo kent de Cipressa en de Poggio, twee niet heel zware klimmen, maar altijd beslissend. 

Na onze kruipdoor - sluipdoor route, over boulevards, kleine straatjes, stukje fietspad, langs de jachthaven en een stuk veel te drukke weg, konden we de kans niet laten liggen. Deze klassieke heuvels hebben we aan ons repertoire toegevoegd.

Je wrikt je door met name tuinbouwgebied met zelfs kassen, reden langs stoepjes en muurtjes ( waar Erik Dekker zijn dijbeen brak) en daalden fel af met scherpe bochten en tornantes. Opeens rij je dan op de weg San Remo in, na twee kilometer rechts en je waant je John Degenkolb, de winnaar van dit jaar. 

Morgen de laatste fietsdag met een flinke klim. U hoort morgen verder. 

Hotel: Alexander

Weer: 34 graden en zon

Dag 17. Millesimo - San Bartolomeo al Mare. 89 km. 19 juli

Gisteren was voor ons een zware dag. De motivatie was niet super. Al nadenkend zijn er meerdere redenen voor te bedenken. Ten eerste heeft deze reis (nog) niet echt een doel zoals de eerdere twee keer. Ten tweede zijn de Italiaanse etappes tot nu stuk voor stuk zwaar. Ten derde is de temperatuur onderweg buitensporig. En te vierde zal ons waanzinnige waterverbruik voor verdunning van ons motivatiequotiënt gezorgd hebben. Als laatste moesten we ook nog van onze kamer naar het dorp heen en weer om te eten. Ook niet handig…

Dan Millesimo. Met moeite hebben we de centrale straat ontdekt met wat barretjes, een restaurant en wat vertier. Het is zo klein dat we na een verblijf van een paar uur al als vaste gasten werden gezien. Geen toerist te zien. 

Toch gebeurde er van alles. Op het binnenpleintje van een castello was een wijnproeverij. Aan de andere kant van het dorp was een kleine kermis en in het dorp werden pogingen gedaan om en podium op te stellen. Er werden wat planten van de plaatselijke florista aangerukt en er was een man die naar knoppen keek en aan snoeren trok die steeds: 'Proba, Sei, Sei' riep op een geluidsniveau due versterkers, de luidsprekers en de oren van de voorbijgangers lieten sidderen. 

Wij gingen eten bij Pantarei, een eenvoudig maar goed restaurant ( 48 euro voor twee, drie gangen, wijn, koffie en water) en werden geflankeerd door een vrouw en twee mannen, die ietwat nerveus op de klok en natuurlijk op de telefoon keken. Toen wij weg gingen namen zij plaats op de fauteuils op het podium. Zij stelde een vraag van 30 seconden en de meest artistieke man zakte onderuit in zijn stoel en begon een verhaal, rustig en gedragen, waarbij zijn 'ik' en 'zijn' de hoofdrol speelden. Het leek een soort Jan Siebelink in de bibliotheek. Honderd man luisterden ademloos. 

Dan vandaag. 

Afdaling voor het ontbijt.

Dertig kilometer net iets omhoog en daarna afdalen van 814 meter naar zee, af en toe verstoord door een ruïne,

of een mooi dorpje. 

Nu aan zee.

Wel af en toe een klimmetje om een 'capo' te ronden. 

De motivatie is terug. We genieten. 

Hotel Bergamo met airco!

Weer: vanmorgen 27 graden wat wolken, vanmiddag 34 graden. 

Dag 16. Alba - Millesimo. 64 km. 18 juli

Nadat we bij het uitrijden van Alba langs de Ferrero fabriek reden, begrepen we het eindelijk. Alba leek zwanger van hazelnoten, truffels en chocolade. Dat klopte dus. 

Een kort resumé van de maaltijd van gisteren. We aten in restaurant Piona, het goedkope broertje van Piazza Duomi, een drie sterren restaurant. 

Wij aten 3 gangen: cougettebloemen gevuld met ricotta en tomaat en basilicum en een saus van aubergine,

daarna agnolotti del plin (pasta) , hazelnoot en truffel

en toe: notentaart met sabayon van muscat d'Asti. Verrukkelijk. Een glas bedwelmende Barolo erbij en genieten maar. En dat alles voor een zeer gemiddelde prijs. 

De nacht was prima, lekker koel en we hebben zelfs onweer gezien, …in de bergen. 

Vandaag weer meer dan 950 hoogtemeters in 64 kilometer. Prachtige streek. Eerst wijngaarden en mooie dorpjes. 

Daarna een vallei langs een riviertje waar 's winters veel gelanglauft wordt. 

En daarna een blik op de Alpen in het westen. 

Er was bij Millesimo geen hotel te vinden dus we zitten nu in een beleggingsprojectje van de plaatselijke aannemer. Waar in het gemiddelde gezin de vrouw de baas is, terwijl de man denkt dat hij leiding geeft, is hier de ezel van de eigenaar de baas. De ezel verblijft ongeveer 400 meter van ons verblijf en balkt net zo lang tot zijn baas zegt: 'scusa, ik moet weer naar mijn cavaletto'. 

Nu naar het dorp gereden, morgen nog een flinke klim en dan de zee..…

Hotel: Affitacamere la Madonnina

Weer: 33-36 graden, zon

Dag 15. Alba. 0 km. 17 juli

Een dag niet fietsen is als een dag niet leven. Althans zo lijkt het. 

De endorfinen in ons lijf vraagt om bewegen. Dus wat doe je dan?

Je gaat de stad in. Je klimt in een campanile. Je gaat naar de cathedraal. Je winkelt wat maar je kan toch niks meenemen, behoudens wat kleins voor de meiden. Je drinkt een espresso en nog één. Je bezoekt een galerie. En toch blijft het vreemd. Je kijkt op de lokale thermometer. Niets helpt. 

Een leeg gevoel blijft over. Je doet een kleine siësta in de kamer van koelte (de Tour win je in bed). Je gooit nog wat water over je gezicht. Je gaat de stad weer in. Neemt een biertje en een bijbehorend hapje...... en toch het gevoel blijft. 

Was er niets wat het gevoel iets wegnam?  Jazeker. Tussen de middag op het plein van de Duomo in een kleine maar mooie bar een hapje gegeten. 

Tajarin, de lokale pasta, met zwarte en witte truffel. Je lijf zuigt zich vol met de aardse smaak en geur van de wonderlijke speling van de natuur. De endorfinen worden onderdrukt door de pheromonen, die de hondjes of varkens aantrekt, die deze knollen opgraven die op de wortels van eikenbomen groeien. Heerlijk! 

Morgen een zware dag met veel klimwerk door de wijngaarden, via Barolo. Dan zondag naar de Méditerranée. 

Eigenlijk nog 4 x 65 km en we zijn in Nice. Aftellen!

Hotel: Il Castelli

Weer: 37 graden, zon

Dag 14. Comuna - Alba. 108 km. 16 juli

Na een leuke avond met Kirsten, Vincent, Sophie (wat een feest), polpo gegrild, gefrituurd, gestoofd en in de soep werd de avond afgesloten door een aanval van de tigre mug. Elk restaurant is uitgerust met grote hoeveelheden anti insecten troep en andere troep die je kan gebruiken als de aanval geslaagd is. Schijnt eigenlijk overal in Zuid Europe een toenemend probleem te zijn en het is wachten verdere uitbreiding van Dengue en Chikungunya, twee voormalig tropische ziekten. 

De nacht werd in onze Bed and Breakfast enigszins verlicht door een blazende ventilator. 

Na een vroeg ontbijt en het afscheid, vertrokken de kinderen naar huis en wij naar Alba. 

Een lange etappe. 

Samengevat: stukje vlak, forse klim, lang stuk vlak, mooie dorpjes,

forse klim en afdaling, maar er valt wel iets meer over te vertellen. Met name na middag. 

Eerst de lunch. In een dorp zagen we een klein barretje waar ze ook een 'pranza' aanboden. Wij naar binnen, want buiten geen eten. Het menu was voor ons veel te veel dus we namen alleen een spaghetti carbonara.

Smaakte prima.  De rest van de aanwezigen ging verder met varkensvlees op Milanese wijze bereid en een toet. Natuurlijk begeleid door witte wijn met ijsklontjes en in een espresso toe. Ook na aandringen hielden wij het bij een primi. De rekening voor 2x pasta, 1,5 liter aqua frizzante en 2 espresso leverde een conto piccoli op: 12 euro. 

Daarna hebben we de airfryer getest. Bloedje heet. Het water uit onze bidons was zo warm als een warme douche. De wind brandde op onze huid.

In de afdaling (stijl!) kwam er zelfs een krokant laagje op onze huid :)

Nu veilig in Alba, waar we een dag blijven   Een zakenhotel op het randje van de oude stad zorgt voor de nodige afkoeling. 37 graden in de schaduw voor de deur. Poefffff. 

Hotel: Il Castelli

Weer: soms iets wolk, verder zon. 35-37 graden. 

Dag 13. Silavengo - Comuna (lago Viverone) 48 km. 15 juli

Weer een korte etappe. Alleen morgen nog een lange dag naar Alba. Het centrum van de truffel en de Barolo wijn. Daar komen we laat aan, dus blijven we er een dag extra, donderdag tot zaterdagochtend. 

Vandaag eerst weer de risottovelden doorkruist. Blijft bijzonder om te zien.

Daarna nog een fikse klim met bijbehorende afdaling en daarna naar het meer waar we al om 13 uur waren. Nog wel een charmant zelfportretje genomen. 

Vanmiddag kwamen Kirsten en Vincent met Sophie naar Comuna. Speeltuintje, zwemmen en lekker eten. 

Een dagje alsof je thuis bent. 

Morgen dus een lange dag van meer dan 100 km. U hoort van ons. 

BenB: Il giardino sul lago

Weer:  34 graden en zon

Dag 12. Orta San Gulia - Silavengo. 62 km. 14 juli

Een typische tussenetappe. Het meer van Orta is wat kleiner dan Como, Maggiore en Garda, maar is wel erg mooi. Het enige echt toeristische stadje is Orta San Gulia, waar we verbleven. Het is een sympathiek dorp en het hotel was prima. De douche had een douchegordijn. Weer eens wat anders. 

Zoals vaak in Italië ga je eind van de middag ergens een drankje doen en dan krijg je er lekkers bij. Ham, kaas, brood etcetera. Gezellig en beschaafd geprijsd. 

Daarna een hapje eten en daarna nog een bescheiden avondwandeling. Deze werd ernstig verstoord door zanzare en tigre muskieten. Je wordt letterlijk lek gestoken. 

Na een heerlijk ontbijt op het plein de fiets opgehaald in de garage en gestart. Dat viel nog niet mee. Twee flinke klimmen in de ochtend. Daarna rustiger aan. Naar de super voor een broodje, kaasje, paprikaatje, yoghurtdrankje en na de top van de laatste klim van de dag op het binnenpleintje van het gemeentehuis ( zou ik in Zwijndrecht nooit durven) lekker in de schaduw gezeten. 

Daarna de risottovelden. Bijzonder. Allerlei irrigatiekanalen, helder groene kleuren en alles in blokken en plateaus ingedeeld. Met deze tractor diepen ze de kanaaltjes weer uit. 

Nu slapen in een kasteel met zwembad. Dat hebben we wel verdiend. Zwemfoto!

Hotel: Tenimento al Castello

Weer: 35 graden. Zon

Dag 11. Domodossola - Orta San Gulia 60 km. 13 juli

Vandaag en de komende dagen doen we het rustig aan, ook omdat we op woensdag aan het lago Viverone Kirsten en Vincent en onze kleindochter Sophie gaan ontmoeten en dat is hier maar 80 km rijstvelden vandaan. Dat hoort u morgen. 

Gisteren heerlijk gegeten in Domodossola, een typische Italiaans stadje met industrie en veel grote supermercato's in de buitenwijken. 

Maar het centrum is fantastisch. Weinig toerisme, prachtige huizen, palazzo's, spelende kinderen en een draaimolen.

Verder reizen we van meer naar meer. En oh ja, elk dorp heeft een rotonde. 

Dan nog even dit. Nu de Grexit voorkomen lijkt te worden, wil ik dat ons parlement zich gaat uitspreken over de Zwexit. 

Wat een raar stel kantonale knakkers met hun opgeblazen Zwitserse Franc. Niet te betalen. Een hotel 150-200 euro per nacht. Twee cola 10 euro. Het is echt van de gekke. De mensen zijn aardig, soms wat nonchalant, maar je merkte dat ze zich regelmatig schaamde voor deze koers en de bijbehorende rem op het toerisme. Dus Tweede Kamer: ik wil een motie om Zwitserland op de knieën te krijgen en een devaluatie van de Franc af te dwingen. Goed voor ons.... en goed voor de Zwitsers. Ik heb gezegd. 

Goed, in Orta, bij het meer en het feeërieke eiland heerst het toerisme.

Staat blijkbaar in een Amerikaanse gidsje. Lekker druk met dikke buiken, sportschoenen en witte sokken. Genieten maar. 

Hotel: Aracoeli. Fiets op een km in een garage. Zucht. 

Weer: 32 graden en zon 

Dag 10. Kandersteg - Domodossola. 98 km 12 juli

De avondetappe. 

Uw gastheer Mart Smeets. 

De gasten Geraldine en Leo. 

S:  We kunnen deze dag kort vertellen, dames en heren. Eerst de trein, daarna 9 km afdalen, 21 km vlak, 22 km klimmen en 46 km afdalen. Maar daar doen we de dag mee tekort. Wat te zeggen van de temperatuur in de finishplaats, 39 graden. Bij ons aan tafel bij een fraai castello in Domodossola Geraldine en Leo, de hoofdrolspelers van vandaag Hoe typeren jullie de dag van vandaag. 

L: Vooral zwaar natuurlijk en een overwinning op ons zelf. 

G: De autotrein was een belevenis, met al die motoren in een hok en door de berg heen. Het eerste gevoel was goed want via de intercom lieten ze weten dat er een 'rappe tandem' aankwam

S: Daarna de afdaling door de autotunnel, is dat niet geweldig imponerend?

G: Ik vond het vooral angstig. 

L: Het vlakke deel naar Brig was goed te doen......

S: Ja vertel eens, wat jullie hebben daar wat meegemaakt wat erg lijkt op het door mij zo geliefde Verenigde Staten. 

G: Ja, angstig gewoon. Overal schietwedstrijden. Overal knallen en inslagen. 

S: Toen de klim. Meer dan 20 km, buiten categorie en de trophea Coppi was daar te halen voor het hoogste punt van de reis

L: Ja Mart, in het begin voelde het of Gerard Kemkers ons de verkeerde baan had ingestuurd, maar na een kilometer of wat kregen we de slag te pakken. 

G: Er was omdat het zondag was in ieder geval geen vrachtverkeer. 

S: Later konden we zien dat jullie in de flow kwamen. Voelt dat echt als een homerun voor de Yankees, een dunk van Michael Jordan of het neerleggen van de quarterback van de Bronco's?

G: ja Mart. Een extase vooral toen we boven kwamen. 

S: Toch even een gevoelig onderwerp. Ik heb me vergist in de grootste wielrenner aller tijden, Lance Armstrong, maar waarop leveren jullie deze prestaties?

G: Mart, alleen op appeltaart en bananen natuurlijk. 

S: Daarna die helse afdaling, hoe ging dat?

L: Nou Mart, jij hebt een keer een bocht genomen met Ria Visser. Nou, zo voelde dat, hahahaha

S:  Tot slot van deze uitzending. Wat is jullie gevoel bij deze Tour de Force. 

G: een geweldig gevoel om dingen te doen waarvan je denkt dat het eigenlijk niet kan en die toch samen lukken

L: Ik sluit me daarbij aan

S: Dames en heren, ik sluit af met deze geweldige mensen die laten zien dat dromen er zijn om ze te laten uitkomen. 

Gezondheid en onder het genot van Dalida die voor ons zingt: Buenas Nochas, mi amore, is het tijd voor een goed glas wijn. Dank!

Mart Smeets, ondanks dat we niet thuis zijn, missen we de avondetappe. Dank voor vele jaren plezier in de avond. 

Hotel Biglio

Weer: 25 gr. op de top. 39 gr. Bij de finish. 

Dag 9. Biel - Kandersteg 98 (+10) km. 11 juli

Sssttt. Niet verder vertellen. We hebben de laatste 10 kilometer van Frütingen naar Kandersteg met de trein gedaan. Na 98 kilometer en 900 hoogtemeters op de fiets in deze hitte hebben we de klim naar Kandersteg laten zitten, ook om er voor te zorgen dat we voor morgen nog energie hebben, want de hitte braadt, smoort, stooft, grilt, magnetront (is geen goed woord maar...), pocheert, wokt en bakt. In de morgen gaat het nog wel maar vanaf een uur of 12 werd het weer extreem. We gaan het zien morgen. Dan moeten we wel starten met de trein want dat kan niet anders. 

Hieronder een fietsbrug want de wegen waren erg zwaar maar ook zeer goed verzorgd. 

Als kind had ik een Märklin trein, of eigenlijk had mijn vader de trein en mocht ik er af en toe naar kijken. Het was of Fleischman of Märklin, de ene wisselstroom en de ander gelijkstroom. Op een grote plaat spaanplaat werd een emplacement gemaakt. Om dit compleet te maken gingen we dan naar Meijer en Blessing op de Lijnbaan of, meestal, naar het Winkeltje. Je mocht er daar alleen maar naar kijken, maar aankomen niet. In vitrines stonden allerlei modellen treinen, maar ook huisjes van Faller en autootjes. De huisjes werden thuis zorgvuldig in elkaar gelijmd. Mijn vader maakte van balpenvullingen en stukjes blik van Schimmelpennick sigarendoosjes lantaarnplaatjes. Draadje erdoor, lampje er in .....'Leo, waar zullen we hem zetten?' en zo vorderde ons project. Het gras werd voorzichtig uitgestrooid en het grint werd in lijm neergelegd en zo vorderde het landschap. 

Door dat landschap hebben wij vandaag gereden. De huisjes stonden in Aarberg.

 En deze herinneringen komen boven als je op de fiets nergens aan hoeft te denken. 

De trein ligt achter het schot op de zolderkamer in grote dozen. Weg doen..... nooit! Er mee spelen...... waarschijnlijk ook nooit.  

Hotel Alpina

Weer: 35 graden. Zon. 

Dag 8. Belfort - Biel. 90 (+10) km 10 juli

Belfort is een mooie plaats in de Vogezen en we zaten in een super hotel met een super restaurant. Voor 30 euro hadden we een perfect diner waar veel aandacht aan was besteed. Het hotel is prachtig gedecoreerd zodat de trendy naam 'art hotel' zeker op zijn plaats was. Bijgaand een voorgerecht als idee, soep van meloen en ham. 

Na een goede nacht weer op reis. Een groot deel van de route naar Cornol was de FrancoSuisse fietsroute 64. Kortom bijna alles bewegwijzerd en goed asfalt. 

Na Cornol ging het los, want je moet op weg naar Biel 3 keer een flinke klim maken om de Jura door te ploegen. Dat betekende vandaag 1100 hoogtemeters, waarvan zeker 3 kilometer 10%. Dat is wel sjouwen met 200 kilo: fiets, bepakking en ons er op. 

Naar Biel kan je eigenlijk alleen maar via de autobaan door een tunnel, waarvan de berm voor fietsers is. De laatste 10 kilometer hebben we dan ook op advies van Benjaminse onze reisgidsschrijver per trein gedaan. De bouwer van de autobaan zorgt dat de fiets voor 1 ChF. mee mag. 

Nu een wat sjofel hotel in een bloedhete stad, zal dus wel puffen worden vannacht. 

En, wat is het trouwens achterlijk duur hier. Eigenlijk alles bijna twee keer zo duur. 

Morgen een lange dag naar Kandersteg, via Bern, zodat we op zondag na de trein aldaar, een afdaling en 20 kilometer dal aan de Simplon kunnen beginnen. Twintig kilometer klimmen en meer dan 40 afdalen en ....... echte espresso.

Hotel Artus

Weer: Zon en 30 graden

 

Dag 7. Remiremont - Belfort. 70 km. 9 juli

Het is gelukt:  een dag wat minder kilometers. In de chambres d'hôtes was het ontbijt om 8.30 uur, dus dat hielp. 

Wij rijden sinds gisteren via Epinal een zelf uitgestippelde route om van de ene route van Benjaminse naar de andere te komen en dat bevalt prima. Met wat stoeien op de computer kan je zelf ook prima fietsroutes maken. Morgen nog 44 km eigen route en dan zijn we in Zwitserland. 

Onze gastvrouw en -heer gisteren zijn Nederlanders die 9 jaar geleden een carrière switch hebben gedaan en nu 8 maanden per jaar in een schitterend landhuis 5 kamers verhuren.

Er is een zwembad en een sauna en u zag gisteren al onze mooie kamer. Helaas koken ze op de woensdag niet, maar anders wordt daar ook nog voor gezorgd

Overigens heeft Remiremont een TGV aansluiting omdat de burgemeester vriend was van de President. Let wel een dorp van 10.000 inwoners. Als de overstap in Parijs meezit ben je in vijf en een half uur in Rotterdam. 

Na 30 kilometers vanmorgen, vlak over de oude spoorbaan (Voies Vertes) de klim van de Ballon d'Alsac. Een mooie klim, 9 kilometer 7%, die heel mooi loopt en niet druk is.

Op de top in een soort wintersporttent wat gegeten en daarna de afdaling met uitzicht. 

Rustig aangedaan maar toch net over de 60 km per uur als top. 

Nu in een twee sterren hotel in Belfort. Prima hotel, leuk ingericht, dus het geklaag over twee sterren in Verdun, gaat hier niet op. 

PM: heeft u vroeger op dansles gezeten? Ik wel, Geraldine nooit. Als je danst gaat het soms allemaal van zelf. Draaien, ritme, snelheid, alles klopt dan. Zo gaat afdalen ook. Laten gaan; de fiets het werk laten doen. Vaart en ritme houden. Samen! Heerlijk!

Hotel Capucine

Weer: 16-22 graden. Half bewolkt 

Dag 6. Nancy - Remiremont. 112 km 8 juli

Vandaag een heerlijke dag. In de morgen zelfs fris en vanmiddag 21-22 graden met af en toe een zonnetje. 

De hele dag hebben we naast en om de Moezel gereden. 

Ik dacht dat het een rivier was die je kon aandoen tijdens een Rijnreisje en die samenvloeide bij Koblenz in diezelfde rivier, terwijl haar heuvelachtige oevers bekleed waren met deels matige en deels          goede witte wijn met namen als Möselblümchen en Piesporter. 

Maar nee, het is een enorme rivier waar we nu in Remiremont nog langsreden. Eigenlijk zijn het drie parallelle watersystemen. Een kanaal met wel 30-40 sluisjes, soms met een paar honderd meter er tussen waar een enkel klein binnenvaartschip op vaart maar verder vooral plezierjachtjes voor mensen met veel tijd ; de rivier, ondiep met af en toe een stroomversnellinkje en een enkele waterval en tot slot een enorm aantal meertjes, hier étang geheten, waarvan een deel de indruk wekt dat ze gegraven zijn (grindgaten of zo iets?) Indrukwekkend.

Sluis:

Waterval:

Verder was Nancy gisteravond natuurlijk indrukwekkend. Prachtig plein, waar je natuurlijk niet durft te vertellen dat je een Feyenoord hart hebt :(

Tussen de middag lunch van de Lidl. Heb je hier overal. Een verse baguette, een kaasje, een komkommertje en wat drinken en voor vijf euro ben je helemaal gelukkig. 

En tijdens de route door de natuur gebeeldhouwde gezichten. Wel 10 op een rij. 

Nu een prachtige chambre d'hote die van twee Nederlanders is. Mooie kamer!

Morgen een korte dag, een kilometer of 60 naar Belfort, maar de Ballon d'Alsace over, 10 kilometer klimmen en bijna 700 hoogtemeters. We hebben er zin in. 

Hotel: Villa Moncoeur, Remiremont. 

Weer: 16-22 graden. Meest bewolkt.