Dag 21. Nice - Zwijndrecht. 32 km. 24 juli

De ochtend in Nice lekker rustig op een bankje gehangen in de schaduw. Het hotel was prima en de avond er voor bij een Italiaan (hoe kan het anders) gegeten. 

Vissoep in brood, heerlijk. 

Het hotel in Nice is een aanrader, net buiten de drukte en airco!

Het vliegveld van Nice was een kilometer of 6 fietsen en daarna verliep het inchecken soepel. Pedalen van de fiets, sturen recht en banden leeg laten lopen en jawel, daar lag onze tandem boven op de bagage op een karretje. Hopelijk niet op een Louis Vuitton koffer want onze ketting was natuurlijk wel vet en fiets. Overigens kan de tandem voor 40 € mee, onvoorstelbaar. 

Daarna stipt op tijd met Transavia naar Rotterdam AirPort. 

Daar stonden de kinderen en Sophie te wachten en even later naar het centrum gefietst en later weer naar Zwijndrecht. In totaal hebben we 1590 km gefietst. 

We hebben er weer van genoten. Het fietsje nog poetsen en de cirkel is weer rond. 

Dank voor het lezen en reageren. Wij vonden het leuk ons verhaal te delen. 

Volgende reis??? Nog geen idee. Volgend jaar geen fiets vakantie denken we maar in 2017?

Geraldine en Leo

Dag 20. Nice. 0 km. 22 juli

Gistermiddag en avond in de razenddrukke stad vertoefd. Was wel erg wennen na allerlei eenzame dorpjes en stadjes. 

Vandaag Vieille Nice bezocht. Een wir war van straatjes met een enorme hoeveelheid restaurants. Tripadvisor komt op 1466 stuks in de stad, maar het moeten er zeker meer zijn. 

Aan de kust de boulevard, zoals het hoort. Veel verkeer, maar het aanzicht van de bebouwing toont zoals Scheveningen er uit zou moeten zien. 

In een park van kilometers lengte is een ruimte zo groot als een voetbalveld waar allerlei water spuit en stoomt. Een feest voor de kinderen en de bijbehorende ouders en grootouders. 

Dan de terugblik. 

De reis. 

Heel voorspoedig gegaan. De Garmin Edge 705 heeft het perfect gedaan. De route die er in stond konden we naadloos volgen. 

Veel klimwerk deze keer. De Ardennen vielen mee. De Ballon d'Alsace was stevig en leuk. De Zwitserse Jura afwisselend en zwaar. 

De Simplonpas was zwaar en 20 km lang, maar wel te doen ook al omdat er door de zondag relatief weinig verkeer was. De afdaling was een hoogtepunt. 

Italië was heuvel op, heuvel af en viel af en toe tegen, wat goed gemaakt werd door de vele schattige dorpjes. 

De kust was af en toe pittig maar met de naderende finish toch goed te doen.

Cadeautjes: de Cipressa, de Poggio en de fietstunnel. 

Heeft u het filmpje al gezien? http://youtu.be/9H1DrLV5YW0

De fiets. 

Ging weer super. Heb zelfs de banden niet opgepompt onderweg. Geen lekke banden, terwijl we toch ook flink onverhard hebben getoerd. De remmen van Hope zijn toppers en de banden, Schwalbe Marathon Mondial ook. 

Trends en andere opvallende zaken. 

Communiceren doe je door met elkaar aan tafel te zitten en dan naar je telefoon te kijken. Zo af en toe kijk je elkaar aan en vertel je wat. 

Italië is een goedkoop vakantieland, zowel qua verblijf als eten. Een goede espresso kost nog steeds 1€. 

Het weer was onvoorstelbaar. Alleen tijdens het diner in Nancy 10 druppels gezien en (bijna) elke dag boven de dertig graden. 

116 jaar, 140 kilo, weinig trainen, een gescheurde knieband en een achillespeesblessure staan toch toe dat je 1550 km kan fietsen door zwaar terrein. Super toch:)

Morgen nog 6 km fietsen naar het vliegveld en dan van Zestienhoven naar huis. Toch nog 28 km bij elkaar.  

Of het gaat lukken leest u morgen. 

Dit is het uitzicht nu. Lekker op het strand.

Afscheid van Nice. 

Hotel: Le Cygne

Weer: 32 graden en zon

Dag 19. San Remo - Nice. 69 km. 21 juni

De finish is gehaald.

 

Vandaag weer een flink zware dag met net voor Nice de Col d'Eze. Weer ruim boven de 600 hoogtemeters.  Daarna vergezichten

 

en de prachtige natuur van de Corniche. 

San Remo was een echte rommelige Italiaanse stad waar we uiteindelijk in een simpel restaurantje eindigden met vis, vis en vis. Daarna een ijsje bij Grom en slapen in de airco. Bij het uitrijden van San Remo fietsten we weer op het fietspad van gisteren. De eerste etappe van de Giro d'Italia is er dit jaar gehouden. Er zit een fietstunnel in de de geschiedenis verteld van Milaan San Remo en op het asfalt staan in roze tweets van mensen over hun herinneringen.  Fantastico. 

We hebben er ook een filmpje van gemaakt. Klik op deze link : http://youtu.be/9H1DrLV5YW0

Nice is groter en meer mondain en dat gaan we vanavond en morgen verder ontdekken. 

Het zware van onze rit heeft vooral in de warmte gezeten. Elke dag ruim boven de 30! graden. Vandaag hebben we het vochtverbruik een beetje bijgehouden en kwamen aan meer dan 3 liter per persoon en dat voor nog geen 70 km. 

Morgen volgen een terugblik en wat nieuws uit Nice. 

Hotel: les Cygnes

Weer: 34 graden. Zon. 

Dag 18. San Bartolomeo al Mare - San Remo. 48 km. 20 juli

Weer een bijzondere dag voor de wielergeschiedenis. 

In het voorjaar, als de renners uit hun winterslaap komen, start het seizoen met de Omloop het Nieuwsblad, waarna een deel van het peloton verder ontwaakt in de Parijs - Nice en de Tirenno Adriatico. Alles als opmaat voor de Primavera, Milaan - San Remo. Zoals de ronde van Lombardije rond het Comomeer de herfst aankondigt, betekent Milaan - San Remo lente. Althans meestal, want het kan ook nog koud en nat zijn en daarnaast vooral ook lang, want 293 kilometer is niet niks, zeker zo vroeg in het seizoen. In de koers zijn er twee scherprechters die als klassieker gekenmerkt kunnen worden. De Amstel Goldrace kent de Cauberg, LBL la Redoute, de ronde van Vlaanderen de Kwaremont, want de muur van Gerardsbergen is niet meer, en de Waalse Pijl de muur van Hoei, nee Milaan San Remo kent de Cipressa en de Poggio, twee niet heel zware klimmen, maar altijd beslissend. 

Na onze kruipdoor - sluipdoor route, over boulevards, kleine straatjes, stukje fietspad, langs de jachthaven en een stuk veel te drukke weg, konden we de kans niet laten liggen. Deze klassieke heuvels hebben we aan ons repertoire toegevoegd.

Je wrikt je door met name tuinbouwgebied met zelfs kassen, reden langs stoepjes en muurtjes ( waar Erik Dekker zijn dijbeen brak) en daalden fel af met scherpe bochten en tornantes. Opeens rij je dan op de weg San Remo in, na twee kilometer rechts en je waant je John Degenkolb, de winnaar van dit jaar. 

Morgen de laatste fietsdag met een flinke klim. U hoort morgen verder. 

Hotel: Alexander

Weer: 34 graden en zon

Dag 17. Millesimo - San Bartolomeo al Mare. 89 km. 19 juli

Gisteren was voor ons een zware dag. De motivatie was niet super. Al nadenkend zijn er meerdere redenen voor te bedenken. Ten eerste heeft deze reis (nog) niet echt een doel zoals de eerdere twee keer. Ten tweede zijn de Italiaanse etappes tot nu stuk voor stuk zwaar. Ten derde is de temperatuur onderweg buitensporig. En te vierde zal ons waanzinnige waterverbruik voor verdunning van ons motivatiequotiënt gezorgd hebben. Als laatste moesten we ook nog van onze kamer naar het dorp heen en weer om te eten. Ook niet handig…

Dan Millesimo. Met moeite hebben we de centrale straat ontdekt met wat barretjes, een restaurant en wat vertier. Het is zo klein dat we na een verblijf van een paar uur al als vaste gasten werden gezien. Geen toerist te zien. 

Toch gebeurde er van alles. Op het binnenpleintje van een castello was een wijnproeverij. Aan de andere kant van het dorp was een kleine kermis en in het dorp werden pogingen gedaan om en podium op te stellen. Er werden wat planten van de plaatselijke florista aangerukt en er was een man die naar knoppen keek en aan snoeren trok die steeds: 'Proba, Sei, Sei' riep op een geluidsniveau due versterkers, de luidsprekers en de oren van de voorbijgangers lieten sidderen. 

Wij gingen eten bij Pantarei, een eenvoudig maar goed restaurant ( 48 euro voor twee, drie gangen, wijn, koffie en water) en werden geflankeerd door een vrouw en twee mannen, die ietwat nerveus op de klok en natuurlijk op de telefoon keken. Toen wij weg gingen namen zij plaats op de fauteuils op het podium. Zij stelde een vraag van 30 seconden en de meest artistieke man zakte onderuit in zijn stoel en begon een verhaal, rustig en gedragen, waarbij zijn 'ik' en 'zijn' de hoofdrol speelden. Het leek een soort Jan Siebelink in de bibliotheek. Honderd man luisterden ademloos. 

Dan vandaag. 

Afdaling voor het ontbijt.

Dertig kilometer net iets omhoog en daarna afdalen van 814 meter naar zee, af en toe verstoord door een ruïne,

of een mooi dorpje. 

Nu aan zee.

Wel af en toe een klimmetje om een 'capo' te ronden. 

De motivatie is terug. We genieten. 

Hotel Bergamo met airco!

Weer: vanmorgen 27 graden wat wolken, vanmiddag 34 graden. 

Dag 16. Alba - Millesimo. 64 km. 18 juli

Nadat we bij het uitrijden van Alba langs de Ferrero fabriek reden, begrepen we het eindelijk. Alba leek zwanger van hazelnoten, truffels en chocolade. Dat klopte dus. 

Een kort resumé van de maaltijd van gisteren. We aten in restaurant Piona, het goedkope broertje van Piazza Duomi, een drie sterren restaurant. 

Wij aten 3 gangen: cougettebloemen gevuld met ricotta en tomaat en basilicum en een saus van aubergine,

daarna agnolotti del plin (pasta) , hazelnoot en truffel

en toe: notentaart met sabayon van muscat d'Asti. Verrukkelijk. Een glas bedwelmende Barolo erbij en genieten maar. En dat alles voor een zeer gemiddelde prijs. 

De nacht was prima, lekker koel en we hebben zelfs onweer gezien, …in de bergen. 

Vandaag weer meer dan 950 hoogtemeters in 64 kilometer. Prachtige streek. Eerst wijngaarden en mooie dorpjes. 

Daarna een vallei langs een riviertje waar 's winters veel gelanglauft wordt. 

En daarna een blik op de Alpen in het westen. 

Er was bij Millesimo geen hotel te vinden dus we zitten nu in een beleggingsprojectje van de plaatselijke aannemer. Waar in het gemiddelde gezin de vrouw de baas is, terwijl de man denkt dat hij leiding geeft, is hier de ezel van de eigenaar de baas. De ezel verblijft ongeveer 400 meter van ons verblijf en balkt net zo lang tot zijn baas zegt: 'scusa, ik moet weer naar mijn cavaletto'. 

Nu naar het dorp gereden, morgen nog een flinke klim en dan de zee..…

Hotel: Affitacamere la Madonnina

Weer: 33-36 graden, zon

Dag 15. Alba. 0 km. 17 juli

Een dag niet fietsen is als een dag niet leven. Althans zo lijkt het. 

De endorfinen in ons lijf vraagt om bewegen. Dus wat doe je dan?

Je gaat de stad in. Je klimt in een campanile. Je gaat naar de cathedraal. Je winkelt wat maar je kan toch niks meenemen, behoudens wat kleins voor de meiden. Je drinkt een espresso en nog één. Je bezoekt een galerie. En toch blijft het vreemd. Je kijkt op de lokale thermometer. Niets helpt. 

Een leeg gevoel blijft over. Je doet een kleine siësta in de kamer van koelte (de Tour win je in bed). Je gooit nog wat water over je gezicht. Je gaat de stad weer in. Neemt een biertje en een bijbehorend hapje...... en toch het gevoel blijft. 

Was er niets wat het gevoel iets wegnam?  Jazeker. Tussen de middag op het plein van de Duomo in een kleine maar mooie bar een hapje gegeten. 

Tajarin, de lokale pasta, met zwarte en witte truffel. Je lijf zuigt zich vol met de aardse smaak en geur van de wonderlijke speling van de natuur. De endorfinen worden onderdrukt door de pheromonen, die de hondjes of varkens aantrekt, die deze knollen opgraven die op de wortels van eikenbomen groeien. Heerlijk! 

Morgen een zware dag met veel klimwerk door de wijngaarden, via Barolo. Dan zondag naar de Méditerranée. 

Eigenlijk nog 4 x 65 km en we zijn in Nice. Aftellen!

Hotel: Il Castelli

Weer: 37 graden, zon